Asociación Xuvenil Xiradela

Xa chega o Nadal. Ou mellor dito, xa é tempo de Nadal. Chegar, chegou fai uns días. E preparar, lévannos preparando dende fai case un mes, que é cando comezamos a recibir un interminable bombardeo de anuncios por obra e gracia de compañías xogueteiras e similares ou cando asistimos incrédulos á colocación das luces nalgúns lugares. Aínda que a min, que recoñezo non terlle moitas simpatías a estas festas, sempre me diu a sensación de que no momento en que acaban, alá polo 6 de xaneiro, xa se nos comeza a preparar para as seguintes. Porque senón, ¿a qué ven o de que no mes de xullo ou agosto xa haxa carteis: "Hai lotería de Nadal"?

En fin, por aquelo de ir en concordancia coa época na que estamos, vou a falar dos meus recordos sobre o Nadal en Xiradela. O primeiro que se me ven a memoria é o Belén. Sobre o Belén de Xiradela todos poderiamos contar algunha historia, seguro, pero, ó final, todo se reduce a "¿onde colocaron este ano 'ó señor caghando'?" (o de caganer deixámosllo os cataláns). Aqueles que algunha vez tiveran que axudar na súa montaxe, entre os que me inclúo, dirán aquilo de que tamén habería que recordar os viaxes na busca de carriza ou de area, ou as visitas ás librerías en día festivo para tratar de atopar que se unha cartulina, que se papeis para decorar, ou eu que sei o qué. Pero todo iso queda nun segundo plano cando chegamos a Xiradela e descubrimos que o Belén está montado. Nese momento emerxe o noso eu máis escatolóxico e, ó tempo que busca ávidamente entre as distintas figuriñas, pregunta:

-¿Dónde está el señor cagando? ¿Eh?

E sempre, sempre hai resposta. Iso sí, a resposta vai variando co paso das semanas, porque outro dos nosos costumes é facer que a figura en cuestión sexa itinerante. Que se move máis que os Reis Magos, vamos.

¿E o árbol de Nadal? Porque sí amigos, tamén poñemos árbol de Nadal. ¿A que non vos derades conta? O que pasa e que con tal de que haxa un Belén cun fulano caghando xa estamos satisfeitos, e non miramos nada máis. É o que hai.

Sigamos co repaso: os concursos de Beléns. Aiiiiiiii, cantos artistas vos houbo e hai en Xiradela!!!!  E tamén xente preocupada polo medio ambiente (que aprenda Al Gore!!!) que xa por aquel entón reciclaba. Porque alí había de todo: beléns de plastilina, debuxos de Papá Noel coas barbas cheas de algodón, mostras de cómo poder ser creativo cos canutos do papel hixiénico ou con froitos secos, debuxos de clásicas esceas de Nadal, colages nos que a Virxe era a Pantoja e o neno Xesús Michael Jackson e ata un nacemento no que cada figura era un coche de xoguete. A orixinalidade ó poder. Dende os máis cativos ata os que xa non o eran tanto presentabamos os nosos traballos que quedaban expostos no local de Xira para que todos puideran ver o aplicadiños que eramos. E a nós dábanos dereito a irmos á festa de Nadal de Xiradela. Qué ben o pasabamos!!! Entre a merenda, os xogos, as actuacións estelares dalgún espontáneo (¡canto me teño rido cos "Xiradeliños" e os seus bonecos estilo Emilio Aragón en VIP Noche!) e/ou a película daba para unha tarde moi entretida. E antes de marchar, dábannos un agasallo. Algún deles aínda debe andar pola casa. Para min formaban parte da recadación que obtiña polo meu cumpreanos, que cadra por esas datas.

E para ir rematando, non podo deixar de falar das festas que nos facía Gabri o último día de baile do ano. Ensaiabamos durante 45 ou 50 minutos e mentres nos mandaba ó recreo, ela poñíase a colocar as mesas e as cousas para a festa. Cando voltabamos anunciaba que xa non iamos a bailar máis por aquel día e que tocaba celebrar o Nadal. E así era: mentres desfrutabamos da merenda preguntábanos polas notas ou por qué lle pediramos os Reixes ou a Papá Noel. Cando medramos un pouco, toda esta cerimonia sufriu algúns cambios (aínda que as preguntas polas notas non faltaban): o brindis con champán ou, se cadra o máis importante, a introducción do "amigo invisible". Como poderedes imaxinar o feito de ser xunto co meu querido Rubén o único neno do meu grupo, facía de min (de nós) o obxectivo perfecto para as bromas das nosas compañeiras. Recordo que un ano ata nos regalaron e fixeron probar alí mesmo un calzón vermello a cada ún. Qué rapazas aquelas!!!

Para non ser amigo destas festas teño moito que contar delas ¿non vos parece? En fin, aquí remato o conto por hoxe (desta vez estendinme máis da conta).

Saúdos a todos.  E